Deense toestanden, dat wil echt niemand.
Als de Deense titelrel iets heeft bewezen, is het wel hoe verdraaid lastig het is om de nummer twee achter de troonopvolger te zijn. Lang verhaal kort: koningin Margrethe van Denemarken heeft nogal bruusk de prinsen- en prinsestitels geschrapt van de kinderen van haar tweede zoon Joachim, zonder zelfs maar een ‘ik hou heel veel van ze en ze zullen altijd tot de koninklijke familie behoren’.
Kleinkinderen in kwestie, hier in betere tijden, overstuur, hun ouders aangeslagen en een deuk in Margrethe’s Golden Jubilee, want zelfs geharde republikeinen vonden dat ze het ook wel iets subtieler en empathischer had kunnen aanpakken.
The heir and the spare
De kwestie legt eens te meer bloot hoe moeilijk de positie van de nummer twee is. De kans dat de troonopvolger moet worden vervangen is zeer klein.
Toch moeten Alexia, Gabriel, Oscar, Sverre, Isabella, Charlotte, Sofia en Baby Luxemburg (yep, prinsje Charles krijgt een broertje of zusje) een béétje weten van waarvoor de troonopvolger wordt opgeleid. Plus meedraaien in de hoogste regionen van de monarchie. En bij officiële momenten komen opdraven.
Intussen moeten ze óók een leven voor zichzelf opbouwen en in de meeste gevallen gewoon werken voor de kost, omdat een toelage er tegenwoordig niet meer inzit. Om vervolgens steeds verder naar achteren te worden geschoven als de oudere broer of zus kinderen krijgt, die de erfopvolging overnemen. Het betekent in de bepalende jaren van je leven er helemaal bij horen, om als volwassene ‘o ja, die is er ook nog’ te worden.
Wat het met je zelfbeeld doet als je broer of zus altijd en eeuwig de hoofdrol speelt, laat zich raden. Natuurlijk is de rol van de troonopvolger ook niet altijd te benijden, denk maar aan alles wat min of meer al vast ligt in zijn of haar leven. Maar het is toch anders dan de eeuwige nummer twee zijn.
Zelf het initiatief nemen
Daarom is het zo verstandig dat koningshuizen tegenwoordig de andere kinderen aanmoedigen hun eigen weg te gaan. Naar de militaire academie, zoals Gabriel.
Naar kostschool in Wales, zoals Alexia. Naar een andere school dan de troonopvolger, zoals Isabella. Ook Sofia van Spanje wil naar verluidt graag een tijdje naar het buitenland, zij heeft studeren in de VS op haar bucketlist staan. Sverre heeft op zijn beurt Engeland op het oog.
Heel gezond, om ver buiten de royal bubbel uit te zoeken wie je bent en wat je wilt. Ook al omdat onvermijdelijk het moment van de opvolging komt. En je dan beter een prins Constantijn kunt zijn, die de Kroon desgewenst chic helpt, maar intussen ook zelf boeiend en productief leven heeft, dan een prins Andrew of een prins Joachim, die te lang hebben gewacht met zelf de touwtjes in handen nemen.
En Alexia?
Hoe denkt Alexia zelf over haar positie? Amalia vertelt in het portret van Claudia de Breij over de inhuldiging. Ze was toen negen en oud genoeg om te beseffen dat de ceremonie óók over haar ging. Dat zij vanaf dat moment Amalia, Prinses van Oranje was en haar zusjes andere namen zouden dragen, als Alexia en Ariane Prinses der Nederlanden.
‘Al die mensen staarden naar me alsof ik een goudvis op mijn hoofd had’
‘Het was als een klap in mijn gezicht. Al die mensen staarden naar me alsof ik een goudvis op mijn hoofd had,’ zei ze over in het middelpunt van de belangstelling staan.
Maar ze voelde daarnaast iets anders: ‘Die dag van de inhuldiging was ook een grote push de andere kant op. Ik wilde mijn ouders gaan helpen, dat voelde ik heel sterk. In plaats van een last begon ik het ook te zien als een eer.’
Vóór die tijd was het koningschap vooral iets om zusjes mee te plagen. ‘Om te roepen: “Ik ga later nee zeggen, en dan mag Alexia het lekker gaan doen.” En Alexia riep dan: “Nee! Ik wil dat niet! Ik wil geen tiara op!”‘
Hebben we toch geluk dat Amalia dól is op tiara’s.
