Optreden voor bejaarden, verplicht sporten, om half elf stil en vooral niet roken. Op het UWC ben je ook in je vrije tijd nooit écht vrij.
Voor de basis van wat het betekent om naar een United World College te gaan, kon prinses Ariane bij haar zus Alexia terecht. Verschil in filosofie tussen het UWC in Wales (waar Alexia onlangs haar eindexamens deed) en het UWC in Italië is er niet. Maar het dagelijkse studentenleven ziet er wel degelijk anders uit, daar onder de Italiaanse zon.
Dit kan Ariane allemaal verwachten van haar nieuwe kostschool.
Wereldvrede
Het UWC, of het nou het Atlantic (die van Alexia) of het Adriatic (die van Ariane) is, zet in op het opleiden van onafhankelijke denkers die wereldvrede voor ogen hebben. Er ligt veel nadruk op het kennismaken met andere culturen, eigen verantwoordelijkheid en integriteit. Precies waar een slimme gymnast van de jongste generatie voor in de wieg gelegd lijkt dus. Making the world a better place.
Maar hoe internationaal het karakter van de school ook is, dat Ariane kiest voor een kostschool in Italië betekent ook dat ze stevig zal moeten trekken aan haar Italiaanse taal en cultuurkennis. Ze krijgt Italiaanse les en moet regelmatig vrijwilligerswerk doen bij lokale organisaties waar ze écht niet altijd zin hebben om Engels te spreken met de nieuwste lichting studenten.
Zeer muzikaal
Bij het Adriatic kom je niet zomaar binnen, daar gaat een rigoureuze intake aan vooraf. Er wordt gezocht naar studenten met open minds die nieuwe perspectieven willen leren kennen terwijl ze werken aan hun eigen talenten. Die talenten liggen voor Adriatic-gangers vaak op het gebied van kunst en muziek, dat is het voornaamste selling point van het Adriatic boven bijvoorbeeld het UWC in Wales. Het is welbekend dat alle drie onze prinsessen erg van muziek houden.
Naast muzikale en kunstzinnige educatie zal Ariane moeten kiezen uit vakken als Biologie, Scheikunde, Natuurkunde, Wiskunde, Geschiedenis, Filosofie, Psychologie en Economie. En dus sowieso Italiaans en Engels moeten volgen (Spaans staat ook op het curriculum maar iets zegt ons dat Ariane dat niet nodig heeft).
Strikte bedtijd
Het is dus wel even iets anders dan een Nederlands gymnasium, vermoedelijk is dat de aantrekkingskracht. Maar het is vooral ook het dagelijks leven dat in Italië heel anders is dan op 5 Gym in Den Haag.
Ariane neemt eind augustus haar intrek in een van zeven residenties met zeven tot vijftig collega’s. Ze deelt een kamer met één, twee of zelfs drie andere studenten die sowieso niet uit Nederland zullen komen. En de school heeft een strikte ‘bedtijd’ van half elf, waarna er alleen nog opgebleven mag worden met een koptelefoon op om anderen niet te storen.
De middagen heb je niet voor jezelf
Ontbijt, lunch en diner worden elke dag geserveerd in de Mensa. Wil je zomaar even het dorp in voor een echte Italiaanse maaltijd, dan zul je je af moeten melden. De lesdagen lopen van acht uur ‘s ochtends tot 13.15 uur ‘s middags, waarna er geluncht wordt.
Daarna is het tijd voor ‘activiteiten en diensten’, tot aan het avondeten. Lees: de middagen heb je echt niet voor jezelf. Maar in plaats van in de schoolbanken slijt je die sportend of vrijwilligend.
Zo worden studenten regulier naar lokale scholen gestuurd om aan de slag te gaan met de kunstzinnige vaardigheden van lokale kindjes, maar worden ze ook ingezet als gezelschap voor bejaarden en als vrijwilligers voor het lokale Rode Kruis. Optredens in bejaardentehuizen en ziekenhuizen staan ook vaste prik op het programma.
Weinig Dolce Vita
Klinkt dat je allemaal niet als muziek in de oren (of vind je het niet waard in ruil voor zo’n felbegeerd IB-diploma waarmee je na twee jaar bikkelen naar de beste universiteiten ter wereld kunt), dan kun je maar beter niet naar het UWC gaan. Het is hard werken in ruil voor heel weinig Dolce Vita.
Ook als verstokte roker kies je liever een ander opleidingsinstituut, en dat schijnt onder de Oranjes nogal een dingetje te zijn. Er gelden zulke strenge regels voor bij het Adriatic dat zij in het studentenhandboek opgenomen hebben dat ‘kandidaten moeten stoppen met roken voor ze arriveren’.
Zero tolerance is er, voor sigaretten en de e-variant daarvan. Steek je er tijdens je schoolcarrière in Italië een op, dan kun je zomaar eens naar huis worden gestuurd. Zo’n vaart zal het vast niet lopen, maar het geeft maar aan: ze zijn zéér serieus over de toekomstige beslissingmakers, daar in Duino.
