De open houding van haar ouders zal de prinses ongetwijfeld helpen.
Hoe prinses Amalia momenteel extra beveiligd wordt en weer op Paleis Huis ten Bosch woont, dat heeft toch een wat grimmige sprookjesfactor. Prinsessen als Doornroosje, Rapunzel, Belle van het Beest en de twaalf meiden van de Dansende Prinsessen zaten vroeg of laat óók allemaal vast in een kasteel of paleis.
Nu is Amalia’s leven momenteel helemaal geen sprookje, wat het des te bewonderenswaardig maakt dat ze er gewoon bij was, tijdens de fotosessie met haar ouders en zussen, in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Sterker nog, ze stond er eigenlijk best ontspannen bij, wat knap is voor iemand die haar studentenleven in rook heeft zien opgaan, nog even afgezien van de mentale wissel die het ongetwijfeld op haar trekt.
Volgens aanwezige fotografen was er niet overdreven veel beveiliging in de Nieuwe Kerk en was de sfeer opgewekt en misschien zelfs wel minder geforceerd dan tijdens eerdere gezinssessies.
Ook Amalia was niet anders dan anders: ze kroop zoals gewoonlijk weer een beetje weg achter het dichtstbijzijnde familielid en deed tussen haar zusjes in haar best er niet bovenuit te torenen. Daar hoefde ze ditmaal wat minder moeite voor te doen, want Ariane is hard op weg haar voorbij te gaan.
Er was geen persgesprek, zodat niemand kon vragen hoe het nu echt met Amalia gaat, maar daar had haar moeder in Griekenland al iets over gezegd. En afgaand op de indruk die ze maakte, was ze kalm en redelijk zichzelf. Zoals ze in het portret voor haar 18de verjaardag al liet doorschemeren over de minder leuke dingen van haar positie: ‘Het moet maar even’, wat getuigt van een realistische en ook prettig flegmatieke instelling.
Máxima’s open brief
Het helpt vermoedelijk dat ‘flink zijn’ thuis geen ijzeren wet is, maar koning Willem-Alexander en koningin Máxima het juist aanmoedigen om vervelende dingen te bespreken, als investering in hun mentale gezondheid.
HM gunt dat alle jongeren, ze schreef als beschermvrouw van MIND us een open brief in het AD, waaruit je kunt opmaken hoe ze met Amalia, Alexia en Ariane omgaat (lief om op je achttiende de hand van je moeder nog vast te pakken). Hierbij een veelzeggend fragment:
‘Niet elke dag hoeft een tien te zijn. Niet alles wat je doet hoeft te lukken’
Máxima: ‘Tegen de jongeren blijf ik zeggen: praten praten praten. Dat helpt écht. Deel je gevoelens met vrienden, je ouders of andere vertrouwde mensen die dicht bij je staan. Laat het weten als het goed met je gaat en vertel het hun vooral ook als het even iets minder goed gaat. Want je bent niet alleen. Niet elke dag hoeft een tien te zijn. Niet alles wat je doet hoeft te lukken. Je hoeft niet altijd vrolijk te zijn. Soms is een dag gewoon minder leuk. Soms komt je verwachting niet uit. En dat is niet erg. Dat hebben we allemaal. Het leven gaat immers nooit in een rechte lijn.’
‘In alle gesprekken die ik heb met jullie, jongeren, hoor en zie ik jullie kracht, kwetsbaarheid en openheid’
Máxima zegt ook: ‘In alle gesprekken die ik heb met jullie, jongeren, hoor en zie ik jullie kracht, kwetsbaarheid en openheid. En ook de worsteling met de hoge verwachtingen die je hebt van jezelf en van het leven. Jullie verdienen onze onvoorwaardelijke steun en hulp om mentaal gezond te blijven. Dat begint heel simpel met een luisterend oor en een eerlijk gesprek.’
