Laten we die beroemde zijdelingse blik eens analyseren.
Zodra prinses Amalia zich officieel in het openbaar begeeft, klikken de camera’s. Je kunt je voorstellen dat dat best heftig is. Op Koningsdag vraagt het bijvoorbeeld om permanent ‘aan’ staan. Het is moeilijk te peilen hoe ze dat zelf ervaart, afgezien van de ‘Het moet maar even’ quote uit het portret voor haar 18de verjaardag.
Kroonprinses Sighting
Royals krijgen mee dat ze beter niet recht in de camera kunnen kijken. Iets met uitstralen dat het niet om hen gaat, wat natuurlijk onzin is, want in de zeldzame momenten dat we eens een Kroonprinses Sighting hebben (dit was de laatste keer, alweer 99 dagen geleden – er zijn bedreigde diersoorten die we vaker zien) gaat het uiteraard wél om haar.
En er zijn genoeg collega’s die er lak aan hebben: koningin Camilla is de postergirl voor stralend recht in de camera kijken en het heeft haar alleen maar populairder gemaakt.
Am gunt fotografen ook wel eens dat shot (en serieus, we willen nog altijd het merk van haar mascara).
Amalia’s side-eye
Maar er zijn ook momenten dat ze het bewust niet doet en vlijtig náást de lenzen kijkt, tot ze toch even scant hoe en wat. Wat een geweldig side-eye kan opleveren. Volgens het Merriam-Webster woordenboek is dat ‘een zijdelingse blik, bij het uitdrukken van minachting, argwaan, afkeuring of verhulde nieuwsgierigheid’. Bij Amalia kan daar nog ‘geamuseerd’ aan worden toegevoegd.
Het ‘Had je wat?’ side-eye. Gereserveerd voor momenten dat het druk en warm is, en haar moedertje Am’s aanwezigheid weer eens overbodig maakt.
Dit is haar geïrriteerde side-eye, als ze het echt welletjes vindt, dat geklik.
Dit is de zijdelingse blik van verstandhouding: ‘We doen hier allebei ons werk, maar zouden liever met een koud drankje op een terras zitten.’
En tenslotte hebben we nog de Death Stare, voor buitengewoon ernstige momenten. Brrr.
