All Things Amalia’s Ella is helemaal klaar met het gezeur van Marius Borg Høiby, de halfbroer van beoogd troonopvolger prinses Ingrid Alexandra.
Marius Borg Høiby wil voor elkaar krijgen dat hij het vonnis in de zaak tegen hem toch thuis met een enkelband kan afwachten. Zijn eerdere verzoeken daartoe zijn afgewezen – de rechter had er nog geen kwartier voor nodig – maar hij is in beroep gegaan bij het hooggerechtshof, liet zijn advocaat weten aan het Noorse persbureau NTB.
Marius Borg Høiby
Op 6 mei bepaalde de rechtbank in Oslo dat de zoon van Noorse kroonprinses Mette-Marit uit een eerder huwelijk zijn voorarrest moet blijven uitzitten in de gevangenis. Hij had gevraagd om de rest van zijn detentie op het landgoed Skaugum, de kroonprinselijke residentie, af te wachten met een enkelband tot de uitspraak op 15 juni.
De 29-jarige Høiby zit sinds 2 februari in voorlopige hechtenis en stond eerder dit jaar terecht voor veertig strafbare feiten, waaronder verkrachting en mishandeling. Er is zeven jaar en zeven maanden gevangenisstraf tegen hem geëist.
Verzoek om enkelband
Zijn argumenten voor een enkelband zijn van een orde waarvan je denkt: val hier justitie niet mee lastig. Høiby zegt weinig menselijk contact te hebben (“Twee tot drie bezoekjes per week”) en verder “alleen contact met agenten”. Zijn moeder, die aan longfibrose leidt, zou last hebben van de slechte luchtkwaliteit in de gevangenis, iets wat haar er overigens niet van weerhoudt hem trouw te bezoeken.
Weinig zelfinzicht
Ook zegt hij te lijden onder de schadelijke gevolgen van isolatie. Zoals tijdens het hele proces draait het vooral om Marius zelf. Over hoe hij het ‘slachtoffer’ is van zijn bekendheid, over hoe de media een hetze tegen hem zouden voeren, over het feit dat zich totaal niet herkend in het beeld dat vele getuigen van hem hebben geschetst.
Alles draait om Høiby
Geen voortschrijdend inzicht. Geen zelfreflectie. Geen berouw, geen spijt, geen empathie met de vrouwen die zeggen slachtoffer van hem te zijn geworden. Geen merkbaar besef van de schadelijke gevolgen voor de vrouwen aan wie hij zich heeft vergrepen.
Mijnheer wil voor de uitspraak nog lekker even thuis wonen, in het huis waar hij nota bene een paar van zijn reeks strafbare feiten heeft gepleegd. De pseudoprins jammert ‘de meest gehate man van Noorwegen’ te zijn zonder besef dat zeuren om een enkelband hem geen greintje sympathie oplevert. Het gaat hier niet om een paar snoepjes pikken, de eis is niet voor niets zeven jaar en zeven maanden.
Een titel zegt niets
Als ik denk aan hoe anders het leven van Marius had kunnen lopen, breekt mijn hart een beetje. Toegegeven, het moet naar voor hem zijn geweest dat hij ‘slechts’ tot de koninklijke familie behoort en in tegenstelling tot zijn halfzus en halfbroer geen titel heeft. Een titel op zich zegt echter niets, het zijn slechts letters en is maar de waarde die anderen eraan hechten. Ook prinsen en prinsessen worden tegenwoordig afgerekend op hun daden, vraag maar aan Andrew Mountbatten-Windsor.
Alle kansen van de wereld
Marius had zoveel wat andere jongens en meisjes in hun jonge jaren moeten missen. Een liefdevol thuis, welvaart, een netwerk, alle kansen van de wereld. Hij had een populair lid van de familie Glücksburg kunnen worden als hij iets nuttigs met zijn leven had gedaan: een opleiding afmaken, het leger in, bij de politie, voor de klas staan, hulpverlener worden, bij de Wegenwacht. De Noren zouden hem zelfs onverwijld in hun hart hebben gesloten als hij had besloten zelfstandig loodgieter, elektricien of hondenuitlater te worden.
De keuzes van Marius
In plaats daarvan viel hij voor een patserig bestaan waarin alles draaide om drugs, geld en de ‘status’ van absolute leegte en nietszeggendheid. Een lifestyle die draait om uiterlijkheden, grote auto’s, dure spullen en denken dat je alles kunt maken omdat je moeder een aangetrouwde prinses is. Hij heeft geen eigen verantwoordelijkheid genomen, hij weet vermoedelijk niet eens hoe je accountability spélt.
Gezocht: zelfreflectie
De weelde van toen is nogal een contrast met zijn huidige sobere leven in voorarrest. Dat lijkt me eerlijk gezegd zinvoller om over na te denken dan blijven zeuren om een enkelband voor die paar weken tot de uitspraak. Maar misschien is zelfreflectie simpelweg moeilijker op te brengen dan klagen over de luchtkwaliteit.
