Je zal een priceless erfstuk uit de tijd van koningin Wilhelmina kwijtraken…
Het valt absoluut in de categorie ‘luxeproblemen’, maar wat moet je als je als tiener opgroeit in een familie vól erfstukken met diamanten en robijnen en andere pracht en praal? Ben je dan niet als de dood dat je iets kapotmaakt of, misschien nog wel erger, kwijtraakt?
Niet in de kleedkamer laten liggen
Jazeker. Zo vertelde Amalia aan Claudia de Breij in haar boek Amalia. De durfal van een kroonprinses heeft het angstzweet meermalen op de bovenlip gehad bij de gedachte dat ze een peperdure Oranje-ring per ongeluk na gym in de kleedkamer op school zou laten liggen.
De prinses draagt eigenlijk altijd een witgouden ring met witte en blauwe steentjes (hierboven te zien), weet De Breij. “Die kreeg ze op haar vijftiende van haar ouders.” Maar eigenlijk is het een vervangend ringetje, zegt de kroonprinses.
‘Die durf ik niet dagelijks te dragen’
“Alle meisjes krijgen op hun tiende verjaardag een ringetje van oma. Dat is traditie in de familie. Daar word je op je tiende verjaardag mee wakker”, aldus Amalia.
Maar goed, dat erfstuk is gemaakt van een ring die nog van koningin Wilhelmina is geweest. Dat legde toch iets te veel druk op de jonge schoudertjes van de prinses. Ze was als de dood het historische kleinood kwijt te raken.
“Daarom kreeg ze die van haar ouders”, aldus De Breij in haar boek. “Die ze wél dagelijks durft te dragen.”
Ze hebben het van hun moeder
Overigens is de kroonprinses (net als haar zusjes trouwens, zie hoofdfoto) sowieso dól op sieraden, weten we bijvoorbeeld van de Koningsdagfoto hierboven. Dat heeft ze niet van een vreemde: Máxima heeft een enorme collectie armbanden (graag met veel tegelijk gedragen) en is daarnaast fan van uitgesproken broches, ringen, kettingen en meer.
“Amalia draagt altijd sieraden”, aldus De Breij. “Vaak een kettinkje en oorbellen. Altijd armbandjes, sommige van serieus edelmetaal, maar ook een paar casual geknoopte touwtjes die lijken te herinneren aan vriendschappen of vakanties. Altijd een armband met het typische blauwe oogje, zoals je vaak ziet in landen aan de Middellandse Zee. Amalia: ‘Niet dat ik bijgelovig ben, hoor, maar het is om je te beschermen tegen het kwade.’ Dat kan nooit kwaad, menen we allebei. Bovendien doet het haar denken aan haar vakanties in Griekenland, en dat doet haar goed.”
Dat die ring nét een brug te ver is, kan er zomaar eens door schade en schande in zijn gekomen. Met de Mellerio-diadeem leek Amalia, hier negen, ook niet bizar voorzichtig. En daar zitten toch 385 edelstenen in: parels, diamanten, robijnen…
Hoeveel wedden we dat er wel eens zo’n onbetaalbaar erfstuk op de grond is beland?
