‘Er zijn volop distels en muggen, maar geen gezeur, gewoon lópen.’
Haar vader koning Willem-Alexander is net terug van het staatsbezoek aan Zuid-Afrika, haar moeder vloog door naar Kenia voor drie dagen VN-werk – je kunt wel zeggen dat de Oranjes het continent aardig aan het verkennen zijn,
Dat geldt ook voor prinses Amalia. Dat ze vooralsnog geen aanstalten maakt om een legeropleiding te volgen à la Elisabeth, Gabriel en Leonor, wil niet zeggen dat ze niet de nodige skills heeft opgedaan tijdens een reis die duidelijk draaide om een beetje karakter opbouwen.
In 2019 is ze samen met negen meiden naar Zuid-Afrika geweest, vertelt ze in het portret van Claudia de Breij. Er was ook een jongensgroep, die kwamen ze later tegen, maar haar reisgenoten waren die negen meiden en twee gidsen.
Veertien dagen lang, zonder ouders, zonder telefoon. Amalia & Co liepen gemiddeld tien kilometer per dag met een rugzak door de savanne en sliepen onder de sterrenhemel.
‘Alles wat je nodig hebt, draag je op je rug,’ zegt ze. ‘En er zijn volop distels en muggen, maar geen gezeur, gewoon lópen. Je hebt ook geen zeep bij je of niks, maar gaat gewoon zwemmen in een beekje met ijskoud bergwater.’
Ze laat foto’s zien die destijds met een wegwerpcameraatje zijn gemaakt en vertelt hoe ze zich steeds meer één voelde met de natuur. Zelf hout sprokkelen, zelf vuur maken, waarbij je ‘s nachts om beurten de wacht houdt. Leren klokkijken met de sterren, want je hebt ook geen horloge om. ‘Dus je houdt je hand zó, bij de horizon, en als je dan een ster ziet onthoud je die. Is die ster dan later beneden je hand, dan is er een uur voorbij. Het klopte steeds.’
Iedere deelnemer moet ook los van de groep, helemaal alleen, veertig uur op een berg doorbrengen. Jezelf leren kennen. Zonder boek, zonder telefoon, zonder horloge. ‘Hoe weet je dan dat die veertig uur voorbij zijn?’ vraagt De Breij. Amalia legt uit dat je op de ochtend van de tweede dag wanneer je wakker bent geworden, terug mag.
Het enige wat je bij je hebt, zijn een opschrijfboekje en een pen. ‘Toen heb ik daarin een brief geschreven aan mijn tante. Aan Inés. Met wat ik nog kwijt wilde.’ Lief!
